Imieniny:
Ady, Aleksandra, Dagmary
Użytkowników on-line: 4
Slider_fotolia-73915670-xs Slider_fotolia-65947842-xs Slider_ule-zima Slider_fotolia-97872663-xs

Żywienie niosek – czyli jak i czym karmić kury, by znosiły dużo jaj

A A A Pdf Print16x16 Mail16x16

       Odpowiednie żywienie kur niosek jest niezwykle istotną kwestią, ponieważ pozwala ono nie tylko na utrzymanie ptaków w dobrej kondycji przy wysokim poziomie nieśności, ale i na uzyskanie jaj o pożądanych walorach konsumpcyjnych i dobrej jakości, która gwarantowałaby prawidłowy przebieg lęgów.

         Warto pamiętać, że specyfika żywienia niosek związana jest z budową anatomiczną przewodu pokarmowego, który jest dość krótki zwłaszcza w stosunku do długości ciała. Ponadto specyfika ta wynika również z wczesnego dojrzewana płciowego i bardzo intensywnego wzrostu kur.

       Nioski potrzebują pasz o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, ale niewielkiej ilości włókna. Ich potrzeby energetyczne są większe niż przeciętnej kury, ponieważ cechuje je szybsza przemiana materii, większa nieśność i ruchliwość. Istotne jest także zapewnienie ptakom odpowiedniej ilości składników mineralnych niezbędnych do budowy kośćca i skorupy jaj zwłaszcza, że w paszach występują na ogół ich niedobory, szczególnie Ca, P i Na. Powinno się więc w żywieniu drobiu uwzględniać dodatki mineralne, np. kredę pastewną, fosforan paszowy, sól kuchenną czy mieszanki mineralne. Właściwy stosunek Ca i P dla kur wynosi 2:1, ale w przypadku niosek stanowi już 6:1. Dlatego aby osiągać wysokie wyniki produkcyjne niezbędne jest podawanie ptakom różnych dodatków.

       W stadach reprodukcyjnych nioski powinny otrzymywać w paszy większe ilości witamin A, E i tzw. witamin lęgowych (B2 i B6) oraz kwasu nikotynowego, pantotenowego, foliowego i biotyny. Jednocześnie w żywieniu tych ptaków należy ograniczyć do minimum stosowanie dodatków paszowych, które dość często wpływają na wyniki lęgów i zdrowie potomstwa.

         Największe znaczenie w żywieniu niosek ma śruta kukurydziana, pszenna oraz poekstrakcyjna śruta sojowa. Pozostałe zaś, czyli śruta zbożowa i śruta nasion strączkowych, ze względu na dużą zawartość włókna surowego i składników antyodżywczych powinny być stosowane z umiarem. W przypadku, gdy zboża stanowią podstawę mieszanki, powinno się je uzupełniać paszami o większej koncentracji białka (np. śruty poekstrakcyjne i mączki zwierzęce). Jeśli chce się zaś uzyskać intensywne zabarwienie żółtek, powinno się podawać nioskom zielonki i susze intensywnie zabarwionych warzyw. Nie należy zapominać też o tym, by zwierzęta miały stały dostęp do świeżej wody. „Normalna” kura potrzebuje 1,6-1,7 g wody na 1g pobranej paszy, natomiast nioska wymaga jej trochę więcej, 1,8-2,0 g wody na 1g pobranej paszy.

         Jednak liczy się nie tylko skład i jakość paszy, ale i jej forma. Preferowana jest raczej pasza niegranulowana, która umożliwia selektywne wyjadanie przez kury składników mieszanki. Pasze granulowane są zbyt szybko zjadane przez ptaki, co sprzyja występowaniu zjawiska pterofagii i kanibalizmu. Dość dobrym rozwiązaniem jest stosowanie mieszanek w formie kruszonych granul. Jednak nie są one zbyt popularne ze względu na wysoką cenę.

       W żywieniu kur ważne jest także przestrzeganie zasad dotyczących zapewnienia ptakom dobrostanu, który z kolei przekłada się na wyniki produkcyjne. Istotne jest więc wyeliminowanie wszelkiego rodzaju sytuacji stresowych. Powinno się unikać zbyt szybkiego podawania paszy, a także zachowywać stałe pory karmienia, zapewnić swobodny dostęp do karmideł i poideł oraz utrzymywać stałą temperaturę otoczenia. Należy również pamiętać, by nie stosować ograniczonego żywienia w określonych przypadkach, tzn.: w dniu szczepienia, przed i po przycięciu dziobów, w czasie choroby lub zaburzeń pracy przewodu pokarmowego, a także jeżeli masa ciała zmniejszy się poniżej określonych standardów lub gdy spadnie temperatura otoczenia.

     W przypadku kur niosek lekkich może pojawić się dodatkowo problem dotyczący trudności z uzyskaniem zalecanej masy ciała w chwili rozpoczęcia nieśności. Wówczas stosuje się różne zabiegi mające na celu pobudzenie apetytu u ptaków i zachęcenie ich do zwiększonego pobierania paszy. Z popularniejszych sposobów można wyrożnić: wydłużanie czasu oświetlania kurnika, zapalanie światła w czasie chłodniejszych części doby oraz częstsze podawanie paszy.

      Aby karmić nioski prawidłowo, należy zwrócić również uwagę na dwa okresy: odchów (wzrost kur) oraz użytkowanie nieśne, które można podzielić jeszcze na: okres przednieśny i okres nieśności.

      W pierwszym okresie ważne jest przede wszystkim zaspokojenie potrzeb żywieniowych kur na białko o wysokiej wartości biologicznej. Żywienie w tym czasie ma niewielki wpływ na późniejszą użytkowość nieśną, czy przyspieszenie tempa wzrostu, ale wpływa za to na osiągnięcie dojrzałości płciowej w wieku i przy masie ciała z góry ustalonej oraz przy minimalnym zużyciu paszy. W okresie odchowu zwraca się szczególna uwagę na zaspokajanie potrzeb pokarmowych ptaków związanych z ich wzrostem, procesem kostnienia i zmianą upierzenia. W tym czasie zapotrzebowanie pokarmowe młodych kur zmienia się szybko i stale rośnie ilość pobranej paszy w ciągu dnia. Jednak zbyt intensywne żywienie kurcząt w tym okresie wysokobiałkowymi paszami może mieć też niekorzystne skutki, ponieważ nioski, które osiągnęły dojrzałość płciową zbyt szybko mogą mieć niską odporność na choroby i znosić małe jaja. Nadmiar energii może zaś doprowadzić do zatuczenia młodych ptaków i opóźnienia nieśności. Zahamowanie tempa wzrostu, osłabienie i spadek odporności może być również wynikiem niedoborów: białka, energii, czy braku witamin i składników mineralnych w paszy.

       Przygotowując nioski do użytkowania nieśnego już od pierwszego dnia powinno się im podawać przemysłowe mieszanki pełnoporcjowe. Natomiast w przypadku chowu przydomowego przez pierwsze trzy tygodnie dobrze jest dawać młodym kurom mieszankę treściwą opartą na kaszy kukurydzianej, pszennej lub płatkach owsianych, siekanej zielonce z dodatkiem białka zwierzęcego (np. jaja ze skorupą, ser). W kolejnym tygodniu życia można już stosować śruty zbożowe i całe ziarna zbóż. Należy także pamiętać, że w okresie przednieśnym następuje szybki rozwój układu rozrodczego oraz konieczność gromadzenia w organizmie kury rezerw wapnia, które zostaną później wykorzystane na potrzeby kalcyfikacji skorup jaj. W tym czasie rośnie ilość dziennej pobranej paszy w porównaniu z poprzednim okresem.

        W okresie użytkowania nieśnego podstawowym celem jest uzyskanie dużej liczby jaj o odpowiedniej jakości. Prawidłowe żywienie niosek ma zapewnić osiągnięcie maksymalnych możliwości produkcyjnych. Dziennie zapotrzebowanie pokarmowe ustala się więc na podstawie masy ciała ptaków i poziomu nieśności. W tym okresie zapotrzebowanie kur na energię zależy od typu użytkowego i ich masy ciała. Tak więc, nioski typu lekkiego wymagają większej koncentracji energii w paszy niż drób średniociężki i ciężki. Kurom typu lekkiego rzadko ogranicza się dostęp do paszy i preferuje się raczej żywienie do woli (ad libitum). Natomiast u ptaków średniociężkich i ciężkich często spotyka się tendencję do otłuszczania zwłaszcza w końcowym okresie nieśności, co z kolei prowadzi do pogorszenia zdrowotności kur i obniżenia produkcji. Jest to spowodowane pobieraniem przez ptaki zbyt dużych ilości pokarmu, dlatego w tym przypadku wskazane jest ograniczenie ilości pobieranej paszy do 85-90%.

     W warunkach intensywnej produkcji nioski karmi się pełnoporcjowymi mieszankami, które są dokładnie zbilansowane i uwzględniają potrzeby określonej grupy produkcyjnej. Najczęściej kurom tym podaje się dwa typy mieszanek: na pierwszy okres nieśności (wysokie tempo nieśności 90%) – pasza powinna zawierać 11,3-11,7 MJ EM i 15,5-17,5% białka ogólnego w kg mieszanki; a na drugi okres (tempo nieśności na poziomie 70-80%) – 11,1-11,5 MJ EM i 15,0-17,0% białka ogólnego.

     Natomiast chów ekstensywny opiera się głównie na karmieniu zwierząt paszami dostępnymi w gospodarstwie, czyli np. śrutami zbożowymi, pełnymi ziarnami zbóż z koncentratem białkowym, nasionami rzepaku i roślin strączkowych (np. groch, łubin). Nioskom można podawać w zależności od por roku siekaną marchew, pokrzywę czy młodą zielonkę (zwłaszcza z lucerny i koniczyny). Latem zaś kury powinny korzystać z naturalnego żerowiska, które zaspokaja ok 40% ich zapotrzebowania na składniki pokarmowe. Dodatkowo mieszanki paszowe należy uzupełniać premiksem lub kredą pastewną.

     Odpowiednie żywienie niosek jest niezwykle istotne, ponieważ błędy żywieniowe wpływają niekorzystnie na nieśność i cechy jakościowe jaj. Niedobory białka, energii, aminokwasów egzogennych, kwasu linolowego lub dostępu do wody mogą powodować zmniejszenie średniej masy jaj. Brak wapnia, fosforu, witaminy D3 czy niedobory manganu wpływają negatywnie na grubość skorupy jaj. Natomiast intensywność barwy żółtka zależy głównie od ilości przyjmowanych przez kurę karotenów zawartych przede wszystkim w zielonce, suszu lub dodawanych do paszy preparatach. Przykładem może być zawarty w śrucie bawełnianej gossypol, który odpowiada za zielone zabarwienie żółtek i zaróżowienie białka jaja. Nadmiar mączki rybnej lub zbyt duży udział śruty rzepakowej i rzepaku mogą spowodować pogorszenie smaku i zapachu jaj, zaś zbyt duży dodatek do paszy bobiku wpływa niekorzystnie na ich konsystencję.

   Podsumowując, należy pamiętać, że aby osiągać dobre wyniki produkcyjne, trzeba najpierw zadbać o prawidłowe żywienie kur. Nioski potrzebują przede wszystkim pasz energetycznych z niewielką ilością włókna. Nie wolno także zapominać o uzupełnianiu ich diety różnymi dodatkami mineralnymi, a także o dostosowaniu żywienia do okresu, w którym się obecnie znajdują.


Spis piśmiennictwa:

Chachułowa J i in. 1997: Żywienie zwierząt. Wydawnictwo SGGW.

Pod redakcją Dymnicka M. i Sokół J. L. 2001: Podstawy Żywienia Zwierząt. Wydawnictwo SGGW, Warszawa.

Pod redakcją Świerczewska E. 2008: Chów drobiu. Wydawnictwo SGGW, Warszawa.

 

Tagi:

Komentarze:
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz

prawa kolumna

A A A Pdf Print16x16 Mail16x16
SPRAWDŹ NASZ KANAŁ NA 

 
 
 

Prognoza pogoda

Pogoda jest aktualizowana
Bydło Drób Hodowla Maszyny Nawozy Prawo Rzepak Środki ochrony Trzoda chlewna Unia Europejska Uprawa Zboże Zdrowie