Imieniny:
Aureliusza, Natalii, Rudolfa
Użytkowników on-line: 4
Slider_fotolia-73915670-xs Slider_fotolia-65947842-xs Slider_ule-zima Slider_fotolia-97872663-xs

Alternatywne źródła białka w żywieniu zwierząt monogastrycznych

A A A Pdf Print16x16 Mail16x16

        W świetle stale rosnących cen śruty sojowej, warto przyjrzeć się innym źródłom białka w mieszankach paszowych. Poekstrakcyjna śruta sojowa jest dziś podstawową paszą wysokobiałkową, stosowaną w żywieniu trzody chlewnej i drobiu. Cechuje ją optymalny skład białka, wysoka wartość energetyczna i niska zawartość włókna. Dodatkowo, w procesie ekstrakcji oleju następuje dezaktywacja większości związków antyżywieniowych, naturalnie występujących w soi.
        Nie dziwi, więc fakt, że jest ona chętnie wykorzystywana, jako składnik mieszanek paszowych dla trzody chlewnej i drobiu. Niestety, stale rosnące ceny śruty sojowej pogarszają i tak niską opłacalność produkcji zwierzęcej. Dodatkowym problemem jest planowane na 2017 rok wprowadzenie zakazu stosowania pasz pochodzących z roślin modyfikowanych genetycznie. Warto, zatem bliżej przyjrzeć się surowcom, które w przyszłości mogą skutecznie zastąpić śrutę sojową. 
Do najważniejszych pasz białkowych zaliczyć można poekstrakcyjną śrutę rzepakową. Uprawiane obecnie odmiany 00 cechują się znikomą ilością szkodliwego kwasu erukowego i glukozynolanów. Zawierają za to około 38% dobrze przyswajalnego białka. Co istotne, białko rzepaku bogate jest w aminokwasy siarkowe (metionina i cysteina), których ilość w białku sojowym, jest niewystarczająca. Najważniejszym czynnikiem ograniczającym stosowanie śruty rzepakowej jest stosunkowo wysoka zawartość włókna. Dlatego jej udział w paszy nie powinien przekraczać 5 procent w mieszankach dla prosiąt, 8% w mieszankach dla warchlaków, 20% w paszach dla tuczników; w mieszankach dla loch luźnych i niskoprośnych, śruta rzepakowa może stanowić do 15% procent dawki, a u loch wysokoprośnych i karmiących nie może przekraczać 5 %. W mieszankach dla drobiu rzeźnego i niosek, udział śruty rzepakowej może wynosić do 15%. Szansę na zwiększenie wykorzystania poekstrakcyjnej śruty rzepakowej, niesie ze sobą wyhodowanie odmian rzepaku 000, cechującego się niższą zawartością włókna.

       Szansą na częściowe zastąpienie poekstrakcyjnej śruty sojowej są także nasiona roślin strączkowych. W klimacie naszego kraju pod uwagę brać należy uprawę grochu, bobiku i łubinów. Spośród wymienionych roślin potencjalnie największe znaczenie może mieć groch. Cechuje względnie niska zawartość białka, jest to jednak białko o korzystnym składzie aminokwasowym. Zawiera znaczne ilości lizyny, cysteiny i treoniny. Dodatkową zaletą nasion grochu, jest niska zawartość włókna i związków antyżywieniowych. Dzięki temu, udział grochu w składzie mieszanki może być wysoki. W paszach dla drobiu młodego jego udział nie powinien przekraczać 5%, jednak w mieszankach dla ptaków rosnących może wynosić do 20%. Pasza dla prosiąt może zawierać do 5% grochu, dla warchlaków 20%, a tuczników nawet do 30%.

      Nasiona bobiku charakteryzują się wyższą zawartością białka (28-30%), jego skład jest zaś nieznacznie gorszy niż grochu. Zawierają natomiast pewne ilości glikozydów pirymidynowych, pogarszających przyrosty, spożycie paszy, a u niosek, wielkość jaj. Dlatego, jego udział w składzie mieszanki powinien być ograniczony. U drobiu młodego jego zawartość nie powinna przekraczać 5%, a u ptaków rosnących 10%. W przypadku pasz dla trzody chlewnej, udział bobiku należy ograniczyć do 5 % w paszach dla prosiąt i warchlaków, 10% w mieszankach dla tuczników młodszych i 15% w paszach dla tuczników starszych.

      Spośród wymienionych roślin strączkowych najbogatsze w białko są nasiona łubinu żółtego (43%) i białego (40%). Łubin wąskolistny zawiera około 32% białka. Jest to jednak białko ubogie w aminokwasy egzogenne, szczególnie lizynę i tryptofan. Podstawowym czynnikiem ograniczającym stosowanie łubinu w mieszankach paszowych, jest obecność alkaloidów o działaniu toksycznym. Dodatkowo, węglowodany zawarte w nasionach łubinu nie są trawione przez drób. Wydalane wraz z kałem prowadzą do znacznego zawilgocenia ściółki, i pogorszeniu warunków chowu. Ich dodatek w paszach dla drobiu, nie powinien, więc przekraczać 10%. Łubinu żółtego i wąskolistnego nie należy stosować w żywieniu prosiąt i warchlaków, zaś udział w dawkach dla świń rosnących może wynosić do 15%. W żywieniu zwierząt monogastrycznych nie powinno się stosować łubinu białego, gdyż jego obecność, ogranicza spożycia paszy.

      Białko sojowe częściowo można zastąpić za pomocą suszonego wywaru gorzelnianego (DDGS), będącego ubocznym produktem w procesie otrzymywania spirytusu. Najczęściej spotykane są wywary kukurydziane i żytnie. Zawartość białka w DDGS jest dość wysoka, i wynosi około 34% dla wywaru żytniego i 29% dla wywaru kukurydzianego. Zawartość aminokwasów egzogennych (zwłaszcza lizyny i tryptofanu) jest jednak bardzo niska, i muszą one być uzupełnione przy pomocy innych pasz. Dodatkowo, suszone wywaru zawierają dużo włókna, a w przypadku wywarów żytnich, pewne ilości związków antyżywieniowych. Dlatego ich udział w mieszankach dla drobiu rzeźnego nie powinien przekraczać 2%, dla ptaków młodych i 5% dla ptaków rosnących. Udział DDGS może być wyższy w paszach dla niosek. Mogą one zawierać do 15% wywaru kukurydzianego i do 10% wywaru żytniego. Mieszanki dla loch mogą zawierać 15%, a dla tuczników 20% DDGS.

       Doskonałym, lecz kosztownym źródłem białka są pasze pochodzenia zwierzęcego. Najczęściej stosuje się surowce takie jak mączka rybna, mączka z krwi i suszona plazma krwi. Są to pasze o wysokiej zawartości białka i doskonałym składzie aminokwasowym. Dodatkowo mączka z krwi i suszona plazma krwi zawiera immunoglobuliny, stymulujące odporność młodych zwierząt. Ze względu na wysoki koszt wymienionych surowców, stosowanie mączek zwierzęcych racjonalne jest jedynie w przypadku zwierząt młodych.

 

Komentarze:
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz

prawa kolumna

A A A Pdf Print16x16 Mail16x16
SPRAWDŹ NASZ KANAŁ NA 

 
 
 

Prognoza pogoda

Pogoda jest aktualizowana
Bydło Drób Hodowla Maszyny Nawozy Prawo Rzepak Środki ochrony Trzoda chlewna Unia Europejska Uprawa Zboże Zdrowie