Imieniny:
Dory, Gerarda, Maryny
Użytkowników on-line: 5
Slider_fotolia-73915670-xs Slider_fotolia-65947842-xs Slider_ule-zima Slider_fotolia-97872663-xs

Groch siewny jako alternatywne źródło białka w żywieniu trzody chlewnej

A A A Pdf Print16x16 Mail16x16

       Niedawne wydarzenia na rynku trzody chlewnej znacząco ograniczyły opłacalność produkcji żywca wieprzowego. W tym kontekście istotne staje się poszukiwanie tańszego źródła białka, które mogłoby zastąpić drożejącą wciąż śrutę sojową.
      Gdy kilkanaście lat temu, wprowadzono całkowity zakaz stosowanie mączek mięsno – kostnych, podstawowym źródłem białka w mieszakach dla trzody i drobiu stała się poekstrakcyjna śruta sojowa. Jest to surowiec o wysokiej zawartości białka ogólnego oraz aminokwasów egzogennych. Poza tym dzięki częściowemu przetworzeniu, surowiec ten cechuje niska zawartość związków antyżywieniowych. Jednak wysokie ceny śruty sojowej pogarszają i tak już niską opłacalność tuczu trzody chlewnej. Dodatkowym problemem, jest planowane na 2017 rok odwieszenie zakazu stosowania pasz pochodzących z roślin GMO. Niemal 100 procent poekstrakcyjnej śruty sojowej stosowanej w Polsce, pochodzi, bowiem z upraw modyfikowanych genetycznie. Dla całego europejskiego rolnictwa istotne staje się, więc poszukiwanie alternatywnego źródła białka roślinnego. Dobrym rozwiązaniem jest zwiększenie powierzchni upraw roślin strączkowych. Szczególnie dobre właściwości odżywcze posiada groch siewny. Powierzchnia upraw grochu w Polsce wynosi około 19 tys. ha. Średni plon nasion w naszym kraju waha się w granicach 1,8-1,9 t/ha. Jest on jednak silnie zależny od warunków pogodowych. Przy optymalnej ilości opadów może być nawet dwukrotnie wyższy.
         W celach paszowych uprawia się dwa podgatunki grochu: groch siewny (Pisum sativum ssp. sativum), oraz groch polny (Pisum sativum ssp. arvense), zwany także peluszką. Groch polny ma mniejsze wymagania glebowe, jednak ze względu na wysoką zawartość tanin i włókna, nie jest zalecany w żywieniu trzody chlewnej. Groch siewny wymaga gleb kompleksu pszennego wadliwego lub żytniego dobrego. Brak jest uzasadnienie do siewu grochu, na glebach lepszej jakości. Plon nasion nie wzrasta, a korzystniejsze warunki glebowe powodują nadmierny rozwój części wegetatywnych roślin, nierównomierne dojrzewanie nasion i utrudniony zbiór. Najlepszym przedplonem dla grochu są zboża. Nie należy zaś uprawiać go na stanowiskach po innych roślinach motylkowatych i okopowych. Należy także unikać uprawy, na glebach nawożonych w ostatnich 2-3 latach obornikiem. Wywołuje to, bowiem nadmierny rozrost wegetatywnych części roślin.
       Groch ma duże wymagania w zakresie odczynu gleby. Stanowiska przeznaczone pod uprawę tej rośliny powinny cechować się odczynem lekko kwaśnym, lub zbliżonym do obojętnego. Duże zakwaszenie gleby hamuje aktywność bakterii brodawkowych, wiążących azot atmosferyczny. Obecność wspomnianych bakterii, decyduje o ograniczonej potrzebie nawożenia azotowego. Niezbędne jest jedynie przedsiewne zastosowanie nawozu azotowego w dawce 20-30 kg/ha. Ma ona na celu zaspokojenie potrzeb pokarmowych roślin, do momentu wytworzenia brodawek korzeniowych. Znacznie wyższe musi być nawożenie grochu fosforem i potasem. Powinno wynosić od 80 do 120 kg P2O5/ha, oraz 140-200 kg K2O/ha. 
          Groch cechuje się wysoką wartością energetyczną. Energia metaboliczna dla świń jest znacznie wyższa niż w przypadku innych roślin strączkowych, porównywalna z EM śruty sojowej. Zawartość białka jest istotnie niższa niż w śrucie sojowej czy innych strączkowych, jednak jest to białko o dobrym składzie aminokwasowym. Groch jest szczególnie bogaty w lizynę, której zawartość jest znacznie wyższa niż w śrucie sojowej. Zawiera także znaczne ilości treoniny i cysteiny. Białko grochu jest natomiast ubogie w metioninę. Skład mieszanki paszowej, warto, więc wzbogacić dodatkiem poekstrakcyjnej śruty rzepakowej. Jest to, bowiem surowiec o wysokiej zawartości aminokwasów siarkowych, w tym metioniny. Poziom tego aminokwasu można również uzupełnić za pomocą premiksów. Niezwykle korzystną cechą, charakteryzującą groch siewny jako materiał paszowy, jest znikoma zawartość związków antyodżywczych. W odróżnieniu od innych roślin strączkowych nie zawiera szkodliwych alkaloidów, lektyn czy glikozydów. Cechuje się także niską zawartością włókna. Zawiera pewne ilości inhibitora trypsyny, lecz nie wykazano jednoznacznie, by zawartość ta pogarszała strawność białka i aminokwasów. Innym związkiem antyżywieniowym zawartym w grochu są taniny, jednak ich obecność w grochu siewnym jest znikoma i nie ma wpływu na wartość pokarmową paszy. W odróżnieniu od grochu polnego zawierającego od 4 do 8 g/kg tanin, groch siewny zawiera, bowiem jedynie 0,1 – 0,2 g tanin na kilogram nasion..

 

 
Groch siewny
Bobik
Łubin żółty
Łubin wąskolistny
Łubin biały
Śruta sojowa
EM (MJ/kg)
13,2
10,2
8,6
7,8
9,3
13,4
BO (g/kg s.m.)
200-220
300
430
310
370
460
Włókno (g/kg s.m.)
67
90
144
136
113
70
Lizyna (g/100g białka)
7,4
6,9
5,0
4,9
4,9
6,3
Metionina (g/100g białka)
1,0
0,9
0,7
0,7
0,8
1,4
Cystyna(g/100g białka)
1,5
1,3
2,2
1,6
1,7
1,5
Treonina (g/100g białka)
3,8
3,4
3,2
3,5
3,8
3,9
Tryptofan (g/100g białka)
0,9
0,9
0,8
0,9
0,8
1,3
Tabela: Porównanie wartoścywczych nasion roślin strączkowych (na podstawie Jamroz D. "Żywienie zwierząt i paszoznawstwo" t. III, PWN 2013
 

     Groch stosować należy przede wszystkim w tuczu, choć nie ma istotnych przeciwwskazań w żywieniu osobników rozpłodowych. Nie zaleca się jedynie stosowania grochu u prosiąt poniżej czwartego tygodnia życia. Dodawanie grochu do paszy rozpocząć należy od niewielkiego dodatku (5%) i stopniowo go zwiększać. W mieszance paszowej dla warchlaków, może on stanowić do 20%. Przy układaniu mieszanki paszowej dla tuczników dodatek grochu może być jeszcze większy. Dopuszczalny jest nawet 30% udział tego surowca w paszy.
       Z pewnością warto jest zastanowić się nad uprawą grochu w celach paszowych. Jest on, bowiem nie tylko źródłem taniego białka dobrej jakości. Groch stanowi także doskonały przedplon dla innych upraw, szczególnie dla zbóż. Resztki pożniwne bogate są w azot fosfor i potas, wzbogacają także glebę w próchnicę. Dodatkowo, uprawa grochu pozostawia glebę w doskonałej kulturze.


Komentarze:
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz

prawa kolumna

A A A Pdf Print16x16 Mail16x16
SPRAWDŹ NASZ KANAŁ NA 

 
 
 

Prognoza pogoda

Pogoda jest aktualizowana
Bydło Drób Hodowla Maszyny Nawozy Prawo Rzepak Środki ochrony Trzoda chlewna Unia Europejska Uprawa Zboże Zdrowie